Jan Schokker: Redendiele

jannewaris 2, 2021 20:00

Kollum

It rint tsjin âldjier as ik in nije folle sek mei brokken foar ús lúkse pelletkachel út it hok helje. It lûd yn de fierte fernim ik pas as ik krekt healwei de eftertún bin. Ik stek myn tsjokke holle wat heger út de jas om it noch wat dúdliker te hearren. It is in kristalhelder lûd. De lûden rôlje yn weagen by de boskwâl del, tikje tsjin de griissulveren wolken oan en aaie my súntsjes de earen. Sa klinkt dus it lûd fan de klokken fan de wrâldferneamde Aldhoanster klokkestoel! Ik hie it lûd eins al in dei earder ferwachte. It wikseljend lûd fan de klokken treft my tige bysûnder, mar eins fyn ik it ek wol wat nuver. Want wêrom liede se de klokken inkeld op ’e ein fan ’t jier? Wêrom, sa tink ik, net eltse snein of sneon of bygelyks alle moandeis, al wie it mar om de fleur der betiid yn te krijen? Ik wit fan myn âldste broer, dy’t al de hiele twadde helte fan syn libben in Aldhoanster út djippe oertsjûging is, dat se hjir yn ’t doarp iuwenlang al klokken liede, om kweageasten op ôfstân te hâlden en wis ek alderhande âldwivestreken, mar hawwe se dêr werklik sa’n suver helder lûd foar nedich? Soe it ek wêze kinne dat it kloklieden ús wekker hâlde moat foar in serieuze oertinking dy’t past by de tiid fan it jier? De klokken fan ús doarp as soarte fan alarmbellen, dy’t needsaaklik warskôgje dat wy de lessen fan it ôfrûne jier net ferjitte moatte?

Ik bin noch net by de achterdoar of it lûd fan in rauwe klap fersteurt yn ien kear de idylle fan myn seldsume filosofyske rite. De buorjonges, oan it oefenjen foar âldjiersjûn, ferjeie, mei in karbidbus sa grut as in kanon op in hiel eigen wize en wat minder fynbesnare, de kweageasten út dit lytse doarp. Better as mei in lûde knal en in helder tingeljen kin ik de tsjinstellingen yn in oarasjoch fan dit lêste jier eins net byinoar bringe: de ferskuorrende tafrielen út de sikehuzen, de rauwe lockdown mei it ferbieden fan eveneminten, it healslachtich sluten fan alle grinzen en foaral it rücksichtslos strang beheinen fan minsklike kontakten foar it suver noflike oer fan de stilte om ús hinne, fan rêst en kontemplaasje, fan it net sa nedich mear fan alles te moatten, fan it ivich jachtsjen en nearne tiid foar hawwen.

Krekt foardat ik mei de swiere sek pelletbrokken it hûs yn stappe sil sjoch ik se wer sitten, de twa ûlen út ’e spjirrebeam fan de buorlju. No sitte de beide fûgels my op te wachtsjen boppe-op de grize kontener. De hiele wike al wolle se alle kearen wer mei my yn diskusje. Se wolle fan alles en noch wat yn ús minsklike wrâld beredenearje, bediskusearje of dêr mieningen oer útwikselje, mar dat rûn earlik sein oan it begjin fan ’e wike finaal út de klauwen. Ulen wolle nammentlik altyd gelyk ha, krekt as ik. Ik tocht dat ik yn dit doarp op myn broer nei de iennige wie dy’t eigensinnich en koppich is, mar dy ûlen ha it noch in oantal kearen sa slim. Gjin wûnder dat se sa stil en iensum yn de beam sitte. Dat is perfoarst gjin filosofyske rite, skoudere troch oare fûgels sitte se gewoan de gânse tiid yn in sosjaal isolemint.

Ik befiel my de holle. De groeden mei it bestjurre bloed fan de skrassen yn myn gesicht jokje my noch alle dagen. Beide ûlen foelen my oan mei de skerpe neilen oan harren krêftige poaten. Wy hiene it yn it begjin fan de wike oer it ferjeien fan geasten en ek oer komplotteoryen. Dat binne sa de tema’s fan dizze tiid, ik kin der ek neat oan dwaan. Ik sei dat se der fêst net yn leauden, oan nepnijs en komplotteoryen en soksoarte fan saken mear.

‘Wat’, sei de ljochtbrune ûle, ‘dêr leauwe wy no krekt wol yn.’
‘Better noch’, sei de dûnkere, ‘wy betinke se.’
‘Deryn leauwe is hiel wat oars as se te betinken’, woe ik ha.
‘Wy witte in hiele protte, wy ûlen, mar by fragen begjinne wy alles te beredenearjen en dan komme wy yn de hyoptezen’, sei de brune brimstige.
‘Sa binne der hiele teoryen oer it leauwen ûntstien’, woe de lytse ljochte ûle ha.
‘Mar as immen der oars oer tinkt, of it in bytsje better tinkt te witten, binne jimme dan noch om te praten?’ woe ik mar efkes witte.
‘Soe immen it better witte kinne as in ûle?’ frege de iene him ôf.
‘Soks leaust dochs net werklik’, sei de oare.
‘Jimme binne ferrekte eigenwize protters’, sei ik doe. Net sa freeslik aardich fan my, ik wit it.
‘Wát binne wy?’ frege de iene obsternaat.
‘Us hjir útskelle foar deagewoane protters?’ sei de oare poerlilk. Dy begûn al te fladderjen, dat by sokke fûgels gjin goed teken is. Lear my se kennen, de fûgels, nei al dizze kollums.
‘Protters binne de ezels ûnder de fûgels’, sei de brimstige brune misledige.
Doe fleach de lytste ûle my oan. Hy helle gemien út mei syn klauwen. De grutte kaam op my ôf en houde der ek yn.
‘Fan myn hiem!’ raasde ik oan de protters, ‘en nim jimme goare ûleballen mei.’ Ik gûlde hast en makke dat ik fuortkaam.

No sieten dy twa der wer as bruorren sa fredich op de grize kontener fol lege pelletbroksekken. Tusken harren yn hiene se in fleske whisky mei in pompeblêdestrikje derom.

‘Oehoe’, rôp de ljochte.
‘Spyt ús fan earder fan ’e wike’, sei de oare. ‘Yn it nije jier wolle wy graach wer fierder mei dy redendiele.’
‘En dan meisto tsien kear gelyk ha’, sei de iene fûgel, ‘minstens! Hoe liket dy dat?’
‘Ja, en no al lokkich nijjier tawinske’, sei de oare fûgel. Dy rikte my it fleske oan. ‘Der sitte wier-wier gjin kweageasten yn’, sei er derby.

Aansten mei myn broer mar ris by it kloklieden sjen. Hy wol my it kloklieden leare, seit er. It fleske nim ik mei om yn de stimming te kommen.

jannewaris 2, 2021 20:00
Skriuw in reaksje

Gjin opmerkingen

Noch gjin opmerkings

Der binne noch gjin opmerkingen, mar jo kinne de earste wêze

Skriuw in reaksje
Sjoch opmerkingen

Skriuw in reaksje

Jo mailadres wurdt net sichtber foar oare besikers fan dit webstee.
As der in stjerke by in hokje stiet, moatte jo dêr wat ynfiere.*

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.