Jan Schokker: Moraalfûgel

desimber 7, 2019 20:00 Fernijd

Kollum

Smoke is gjin ferslaving, it is mear in softwareprobleem yn de harsens.
Al foar de ferbouwing fan ús wente wist ik dat ik myn wylde Havana-maten tige nedich hawwe soe foar it bekrêftigjen fan it boukundich tinkproses. Moarns betiid wie ik al op de bou en moast ik foar myn dwaan behoarlik skerp wêze, soks koe blykber net sûnder it hillich fjoer fan myn Kubaantsjes. Eins fûn ik it nuver dat it sa moast. Want, frege in lyts partsje fan myn harsens him ôf, wie iksels net de baas? Op de eftergrûn, of miskien wol op de foargrûn, ljurke it besef dat ik yn eigen wenning en foar eigen frou dizze lêste kear myn alderbêste wurk ôfleverje moast, en dat mei ambachtlike putsjes dêr’t ik net de measte ûnderfining yn hie.

Dat myn regyharsens it smoken talieten en wrachtsjes sels hjir en dêr oanmoedigen, koe lykwols ek te meitsjen hawwe mei it feit dat der op heger kwabnivo hurde ôfspraken leine om op ’e ein fan de bou fêst en foar ivich op te hâlden mei smoken. En blinders, binnen in wike nei de ferhuzerij wiene alle sigarekistkes en -blikjes skjin leech. De jassen, truien en shirts dy’t ik op de bou oan hie en aardich nei sigaar stonken, hie de frou mei nocht en wille weismiten. Inkeld in pear dagen haw ik in min sin hân. Inkeld in pear dagen haw ik wat neirochele en trochkochele, mar fierders bleau ik boppe Jan en net sa’n bytsje ek. Hoe koe soks? Wie ik net op de juste wize opholden? Moast ik dêr net mei nei de spesjalist?

Ik wie wolris earder definityf opholden mei smoken. Ien kear sels sân ferskriklike jierren lang. Meters swiethout haw ik doe weikôge, kisten fol Ikea-potleaden opfretten en bytiden wie ik swier depressyf, mar no? Neat! “Hast werklik wol smookt”, frege djip fan binnen in gekoanstekkerich fûgeltsje, “miskien wol gewoan de Havanna’s opfretten? Woesto stoer dwaan? Meidwaan mei de echte manlju?”

Ik wol mar sizze, myn relatyf noflik ophâlden fan smoken is net it polityk korrekte byld fan it lot fan ferslaafden. “Ast no wer begjinst te smoken”, pipe it fûgeltsje, “kinst dan krekt wer sa maklik ophâlde?” “Jawis ju, ik smook net oer de longen, ik smook oer de harsens! Dêr leit it ferskil!”

“Soe it mei drank dan net oars wêze?” flústere it fûgeltsje. No drink ik fansels lang net sa bot as ik smookte, mar soms nim ik fjouwer, fiif, seis dagen yn de wike ien, twa, trije lytse drankjes en dêr soe ik eins mei ophâlde moatte. Dat kin samar, soene je sizze, mei dyn bjusterbaarlike koalenmynkanarje yn it djipst fan dyn siel. Ja mar, ja mar, miskien betinkt dan myn ferstân dat ik mei it libben ophâlde wol. Fan hoe kriget er it yn de harsens, litte wy dizze kear it hert mar ris útsette. En dat myn kanarje him dan wolris stilhâlde soe.

desimber 7, 2019 20:00 Fernijd
Skriuw in reaksje

Gjin opmerkingen

Noch gjin opmerkings

Der binne noch gjin opmerkingen, mar jo kinne de earste wêze

Skriuw in reaksje
Sjoch opmerkingen

Skriuw in reaksje

Jo mailadres wurdt net sichtber foar oare besikers fan dit webstee.
As der in stjerke by in hokje stiet, moatte jo dêr wat ynfiere.*

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.