Bern tinke, telle en gûle yn de taal fan skoalle

augustus 3, 2015 00:54

Der wurdt gauris útholden dat de taal fan thús it tichtste by jins emoasjes stiet. Nei alle gedachten is dat foar bern fan hjoed de dei net wier. De taal fan skoalle is foar in protte meartalige bern eigener as dy fan heit en mem. Bern tinke, dreame en telle yn grutte mearderheid yn de taal dy’t op skoalle brûkt wurdt. Dat skriuwt taalûndersykster Marinella Orioni yn har boek Meertalig opvoeden. Uw kind zal u dankbaar zijn. Se hat foar it boek ûndersyk dien ûnder in grut tal bern en harren âlden.

Frou Orioni ken it ferskynsel meartaligens fan tige koartby. Hja is fan Italiaansk komôf, grut woarn yn Nederlân en no wennet se en wurket se yn Parys, dêr’t har bern opgroeie.

Fan de trijetalige bern tinkt mear as in tredde altyd yn de skoaltaal. By twatalige bern dêr’t de skoaltaal thús ek praat wurdt, docht om-ende-by de helte dat. Fan twatalige bern by wa’t de âlden de skoaltaal net prate, tinkt likernôch twatredde altyd yn de skoaltaal. Allinne yn dy lêste groep binne ridlik wat bern, likernôch ien op ‘e trije, dy’t altyd yn de thústaal tinke. Wurdt de skoaltaal thús ek brûkt, dan spilet de oare thústaal amper in rol yn it tinken fan de bern.

Meartalige bern dreame ek it faakst yn de skoaltaal. As de skoaltaal ek thús praat wurdt, komt de oare thústaal hast net foar yn dreamen. In oergrutte mearderheid fan alle meartalige bern (mear as 75%) telt altyd yn de skoaltaal. As bern wol yn de thústaal telle, dan hawwe se it tellen meastentiids ek yn dy taal oanleard.

By it uterjen fan emoasjes, lykas lilkens of fertriet, brûke de measte meartalige bern al harren talen, ôfhinklik fan wêr’t se binne. Wurdt de skoaltaal thús net brûkt, dan sil in bern yn emosjonele situaasjes faker foar de thústaal kieze as foar de skoaltaal. Wurdt de skoaltaal thús wol brûkt, dan is de kâns lyts dat it bern konsekwint syn emoasjes ta utering bringt yn de thústaal.

Klik hjir foar mear ynformaasje oer it ûndersyk fan Marinella Orioni nei de omgong fan meartalige bern mei harren talen.

Klik hjir om it boek Meertalig opvoeden. Uw kind zal u dankbaar zijn te bestellen.

Klik hjir foar mear ynformaasje oer Marinella Orioni en har wurk.

augustus 3, 2015 00:54
Skriuw in reaksje

2 opmerkingen

  1. Arjan augustus 3, 12:21

    De taal hat wat gemien mei religy…

    Nammentlik dit: it makket minsken gek

    https://www.itnijs.frl/2015/03/102257/

    http://robtielmanblogt.blogspot.nl/2015/02/81-fryske-taalfrede.html

    http://www.dbnl.org/tekst/_taa008197601_01/_taa008197601_01_0037.php

    Ik heb de eerste twee links erbij gehaald om te laten zien dat ook opleiding geen garantie bied voor helder denken.

    Rob Tielmans prijst zowel de Nederlanders als de Friezen de hemel in, dat kan op zich geen kwaad.

    Er is echter een aspect waar Tielmans steeds tegen aan botst – maar hij ziet het niet.

    Ik haal er maar een zelfbedachte term bij: “”de taalrots”.

    Op de taalrots zit bovenop de rots de sprekers van de lingua franca tussen staten, op de tweede rang zitten de talen die door staten bevoordeeld worden, en op de derde rang zitten de statenloze talen.

    Over de omgang met die taalrots door zowel die mensen die wat lager en wat hoger op die rots zitten, valt heel wat vervelends te zeggen.

    Bij Tielmans zijn vooral Franstaligen de pineut. Ook klopt het beeld wat hij neerzet over die Nederlanders die overal maar talen leerden – “Nederlanders” ( eigenlijk vooral de handelaren uit Holland en Zeeland) leerden talen als die hoger op de taalrots zaten en spraken hun eigen taal als de andere taal lager op de taalrots zat.

    Dus het beeld van supertollerante “Nederlanders” die overal de taal leerden, dat klopt niet.

    Ikzelf vind een taal zowel persoonlijk als gedeeld – persoonlijk voor het gesprek met jezelf en vanwege het verband tussen hoe iemand denkt en welke taal je spreekt.

    Gedeeld omdat iedereen een taal van anderen voor 99.99% van anderen leert.

    In zijn algemeen denk ik dat iedereen zijn kinderen in zijn eigen taal moet opvoeden.

    Als ouders andere talen spreken, krijg je dus een tweetalige opvoeding.

    Dat is niet zonder risico, ik ken zat tweetaligen die verknipt zijn, dus voor ééntalige opvoeding valt ook wat te zeggen.

    De beste norm is denk ik dat ouders het thuis zelf maar moeten uitzoeken, en dat scholing tot en met het moment dat kinderen kunnen lezen en schrijven ( tot en met groep 4 dus) in de taal van het dorp, de plaats of de stad onderwijs moeten krijgen.

    De laatste link laat zien dat voor veel mensen het leren van een andere variant van de eigen taal al lastig is.

    In het algemeen Vlaams is er iets meer de neiging om Latinismes te vermijden dan in het algemeen Nederlands.

    Dat maakt het voor sommige West Vlamingen lastig om algemeen Vlaams te spreken.

    Ook al omdat niet iedere Vlaming even strak in de leer is.

    Hoeveel moeite moeten die Franstaligen die nooit een hoge opleiding zullen afronden omdat ze dat niet kunnen dan wel niet met het Vlaams hebben….

    Behoorlijk wat, heb ik gemerkt in Brussel – ik sprak daar overal Nederlands, spreek Nederlands met een Franco Fries accent, waardoor men al snel denkt dat ik geen Frans spreek.

    ( Wat ik overigens wel doe, maar niet best. )

    Meestal haalde men er iemand bij die Nederlands sprak, of maakte men excuus.

    Uiteindelijk blijken de meeste mensen heel aardig te zijn.

Sjoch opmerkingen

Skriuw in reaksje

Jo mailadres wurdt net sichtber foar oare besikers fan dit webstee.
As der in stjerke by in hokje stiet, moatte jo dêr wat ynfiere.*

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.